Vernietigen (Michel Houellebecq)

 Enkele citaten 

P.54

Paul was nooit te weten gekomen of Madeleine werd betaald door het departement of door de regio. Ze was hulp in de huishouding, in staat de klassieke taken te verrichten (schoonmaken, boodschappen doen, koken, wassen, strijken) waarvoor haar vader net als alle andere mannen van zijn generatie radicaal ongeschikt was – niet dat de mannen van de volgende generatie er qua bekwaamheid zoveel op vooruit waren gegaan, maar de vrouwen waren erop achteruitgegaan en ongewild was er een zekere gelijkheid ontstaan, die bij de rijken en semi-rijken had geleid tot outsourcing van de taken (zoals dat ook heette bij bedrijven, die de schoonmaak en beveiliging over het algemeen aan externe dienstverleners uitbesteedden) en bij alle anderen tot een algemene verslechtering van het humeur, parasietenplagen en, meer in het algemeen, viezigheid. Een hulp in de huishouding was in zijn vaders geval hoe dan ook onontbeerlijk, en normaal gesproken had het daarbij moeten blijven. Was zijn vader verliefd geworden? Kun je op je vijfenzestigste verliefd worden? Misschien wel, er bestaan zoveel dingen op deze aarde.

P.58

Hij greep dus maar naar de wijnkaart en koos zonder aarzelen voor een van de duurste flessen, een corton-charlemagne. De wijn werd gekenmerkt door ‘boterachtige tonen en aroma’s van citrus, ananas, linde, gestoofde appel, varen, kaneel, vuursteen, jeneverbes en honing’. Echt een zootje, die wijn.

P.65

…jongeren hebben nooit echte problemen, zware problemen, we beelden ons altijd in dat voor jongeren alles wel op zijn pootjes terecht zal komen. Bij een vijftigjarige man die werkloos wordt, daarentegen, gelooft niemand echt nog dat hij een baan zal vinden. We doen niettemin alsof, de adviseurs van het arbeidsbureau produceren opmerkelijke imitaties van optimisme, daar worden ze voor betaald, ongetwijfeld hebben ze toneelcursussen of zelfs clownsworkshops gevolgd, de psychologische zorg voor werklozen was de laatste jaren sterk verbeterd. Het werkloosheidscijfer zelf was niet gedaald, dat was een van Bruno’s weinige mislukkingen als minister; hij had het stabiel weten te krijgen, meer niet. Toch was de Franse economie weer krachtig en exportgericht geworden, maar terwijl de arbeidsproductiviteit de pan uit was gerezen, waren de ongeschoolde banen bijna volledig verdwenen.

P.67

Het was allemaal erg harmonieus en vooral opmerkelijk rustgevend. Helaas viel niet te ontkennen dat een aangenaam landschap vandaag de dag bijna noodzakelijkerwijs een landschap was dat al minstens een eeuw lang gevrijwaard was gebleven voor menselijk ingrijpen.

P.