Bechamel Mucho (Dimitri Verhulst)
Enkele voorbeelden
.
p.5
Nooit gerookt, nooit buitensporig gezopen, gevitaminiseerd tot in zijn tenen, spaarzaam in zijn verval.
p.11
Boos op zichzelf. Omdat ze hier was. Omdat ze die animator onvriendelijk had bejegend. Die man had immers geen schuld aan haar verdriet. Hij deed zijn werk.
p.13
Seks met Alex, vooruit dan maar. Daar zat vast een discotheekhit in.
p.17
Ze wou niet zielig lijken, zo alleen aan een tafeltje.Ze had het lekker uitstekend met zichzelf, tralalala, hopsasa, rokend en drinkend en starend naar de vrolijke mensen om haar heen. Klootjesvolk, bedrijvig met dolle duiken in het zwembad, heimelijk kwijlend naar wie topless de tepels vol vitamine D liet stromen. Ze waren misschien geschoold, maar deden hard hun best het niet uit te stralen.
Dat zwembad, dat was de vijver waarin haar partij had te vissen. Clubhotels en cruiseschepen werden al lang niet meer bevolkt door rijke stinkers; het was de vakantiebestemming geworden van de scharrelaars die bespaarden op hun tandvullingen om twee weken per jaar de rijken na te apen. Zichzelf minachtende proletariërs die zich liever vereenzelvigden met het gedachtegoed van rechts, daar voelden ze zich beter door. Het waren ongetwijfeld racisten, de ene al verkapter dan de andere. Ze waren hier trouwens uitstekend veilig, blanker kon een vakantie niet zijn. Ze hadden een muur van cocktails en monokini's opgetrokken tegen de moslims. Een Walhalla zonder Allah. De slag bij Poitiers werd hier culinair geleverd, middels de rancho riojano met chorizo, een schotel vol varkensvlees waarvoor werd gevochten aan het buffet, en waarvan men foto's nam. Varkensvlees in de wijn, het bastion was beveiligd, hier was geen djellaba te bespeuren . Op Instagram smijten, die handel.
p.18
Alleen de onvermengde valen van vel konden hun eten fotograferen. Daarom trokken al die foto's op de menukaart van een kebabzaak zelden op iets. Overbelichte afbeeldingen van een bord braaksel, daar leken ze nog het best op.
Maar hier zaten ze dus, de overlopers die ooit de ruggengraatvan het progessieve denken vormde. Ze hadden liever Black Friday dan de Dag van de Arbeid. Solidariteit was voor hen alleen maar interessant als zij het waren die krijgen. Maar tegen belastingen waren ze natuurlijk allemaal. Zeiknorren. Ze kloegen als er putten in het weggedek zaten, ze kloegen al er wegenwerken werden uitgevoerd. Om moedeloos van te worden, want deze sukkels zouden nooit meer terugkeren naar hun oude stal. De toekomst oogde ongezellig. Enkel drank kon ons nog redden.
p.19
Een pianist met verzorgde snor speelde ballads die moesten helpen de chorizo te verteren. Slijmerigec songs, die niettemin verrieden dat hij een uitstekend muzikant was. Het moest hard zijn voor die man, getalenteerd te zijn en aan de bak te moeten in een clubhotel. Je kon natuurlijk massagraven vullen en dichten met goede pianisten, de vrije markt was genadeloos. Om het te maken moest je geen talent hebben. Je moest je zelf uitroepen tot influencer en dansend de tampons van Kruidvat aanprijzen op TikTok.
Hij speelde een liedje dat ze kende uit een film van Pedro Almodóvar, eigenlijk was het prachtig, zelfs al was de uitvoering geschikt als wachtmuziekje voor de klantendienst van Orange.
p.21
Bingo leek op het leven. Iemand anders won.
p.27
En toen kwam dus die befaamde crisis. Onder meer de energieprijzen schoten volkomen waanzinnig de hoogte in. Als hij naar zijn koelkasten keek, begreep hij het: hij molk niet; hij werd gemolken.
De westerse civilisatie had het punt bereikt waarop allerlei gekken op een fiets met een appelblauwzeegroene kubus op de rug eten bezorden aan wie te lui was om zelf kroketten te bakken. Negen miljoen militairen waren daarvoor in de loopgraven gesneuveld. Vooruitgang. Maar in die kubus zat nooit eens een lekkere kaas. Taco's met guacamole, dat vrat de burger terwijl hij in zijn zetel naar Huizenjacht keek. Sushi en Chang Yaki Njam Njam Thai. Of zoiets. Als je een gerecht niet correct kon spellen, dan moest het wel de moeite zijn.
p.29
Bejaardentehuizen, daar zaten de vetpotten. Oudjes dokten een hele hoop poen om eenzaam weg te teren in een klein kamertje, ze stopten hun hele achenebbisj pensioengeld, of wat daar nog van over was, in zouteloos vreten. Je moest welstellend zijn vandaag, om in je drabvige luier te blijven wachten tot een onderbetaalde verpleegster je kwam opfleuren met een bak te slikken pillen tegen diabetes om het bloed te verdunnen om de botontkalking tegen te gaan om de cholesterol op peil te houden om het maagzuur te remmen om de slaao te vatten om nog een dag langer te leven om nog een dag langer het bejaardentehuis te mogen betalen.
p.30
De middenstand regeert het land? Zong iemand dat? Hield de bruggen in de gaten, er gingen weldra heel veel middenstanders onder slapen.Ze hadden zich kapot geknokt, zonder verzekering van pensioen, zonder de zegening van betaalde vakantiedagen, zonder afdoende financiële bescherming tegen langdurige ziekte. Ze waren de slaaf van zichzelf, dat was hun grote voordeel ten opzichte van arbeiders.
p.31
Succes hebben is de eerste stap naar de succes gehad hebben.
p.40
De falende mens, er is niets vermakelijker. Ode an die Schadenfreude.
p.59
Zijn leven was te kort om zich druk te maken om de malaise van de Palestijnen of de verdrukking van de inlandse wesp door de Aziatische hoornaar.
p.60
Die kinderen hadden allemaal op schooltjes gezeten waar macramé hogere werd aangeschreven dan algebra, en waar ze thema weken organiseerden om het pestgedrag uit de wereld te helpen. Ze hadden met andere woorden nooit geleerd assertief te zijn, bezaten niks van de handigheid in het sociaal verkeer. Hun weerbaarheid voor van alles en nog wat lag onder het vriespunt. Opgevoed waren ze in het idee dat je bij ieder probleem je mama kon roepen, en dit tot het nakende einde der tijden.
p.120
Het werk van heiligen gingen ze doen, aldus die Patrick. Want toegewijd en gedienstig voor schepselen die elf maanden aan een stuk, iedere dag opnieuw, een wekker hadden gezet om tijdig op een piekuurtrein te zitten, temidden vele andere schepselen met sporen van het monitarisme in hun humeur. Moderne mensen. De jager-spaarpuntenverzamelaar. Deze vakantie was voor hen een petieterig eilandje van tijd, het enige op een jaar waarop ze niet hoefden te koken, te pendelen, te winkelen, te beven en te bibberen voor hun drie-maandelijkse evaluatie. Ze hoefden heel even nergens in uit te blinken, niet in hun job,niet in hun sport, niet eens zoveel in het ouderschap zelfs. Het veel te kleine cadeautje van het kakapipitalisme was dit verlof, een doekje voor het leegbloeden, een pleister voor de doorgesneden keel, de grote schijnvertoning van de welvaart. En dus dienden ze te worden verwend. Zoals troostmeisjes zeventig Japanse militairen per dag beminden tussen de kogelregens door, zoals de Sovjet hun afgebeulde mijnwerkers twee weken verwenden in de sanatoria van Kirgistan, zo moest de animator het theelichtje zijn in het donkere bestaan van de voortploeterende klasse. z
Zijn glimlach was zijn voornaamste gereedschap. Geen moeite was hem teveel. Hij was de belangrijke tool waarmee het verheerlijkte model van niet-aflatende economische groei zichzelf telkens weer kreeg opgelapt.
p.126 (over missverkiezing)
Wie de derde trede op het podium betrad, ontving een bon voor een yoni-massage in het hotel, gegeven door de genetische afwijking van een indische hippie die het pad naar de innerlijke vrijheid vol vettige Jasmijnolie goot...
Deelnemen was belangrijker dan verliezen, dat was zeker, maar je moest talent voor saaiheid hebben als je deze kans op vermaak niet met beide handen greep.
p.127
Patrick hekelde het systeem waarin men een schuldige zocht voor de eigen schaamte...
p.129
Kon hij zo nu meteen, zonder eerst te kijken, zeggen welke kleur nagellak ze aan haar tenen had? Natuurlijk kon hij dat niet. Het enige wat hij kon was mopperen dat ze de afgelopen tijd zou weinig zin had in seks. Nou, wat had hij dan gedacht? Dat haar lichaam zich beperkte tot dat ene gat waarin hij zijn beuling kon duwen? Hij had haar onbestaand gemaakt, zo voelde ze zich althans, en wat niet bestond kon zich niet geven.
Daar dienden dus vakanties voor, om alle ruzies die door tijdgebrek werden uitgesteld los te laten barsten.
p.131
Bij een schoonheidswedstrijd voor honden wordt er door de keurmeesters gekeken naar het gebit, de hoekingen, de verhoudingen en het gangwerk. Bij vrouwen gaat het natuurlijk om de persoonlijkheid. En die straalden ze allemaal uit tijdens een paaldans in badpak.
p.158
Er is wifi.
Er is bifi.
p.166
Het gebit is altijd witter
op twitter.
p.167
Gedichten zijn voor de nichten
En gedachten voor de nachten
p.169
Stop een tijger in je tank
steek een string in je snee
p.173
Hebben is het nieuwe zijn...
Het leven is makkelijker dan je denkt,
het leven is moeilijker als je denkt.
Reacties
Een reactie posten